Łapie się że mówię "dom" o tym starym miejscu, w którym przebywam raz na kwartał - "dom" i nie ma substytutów. Jeszcze wiele minie zanim powiem tak o Warszawie, zanim zbuduje tam coś takiego - rodzina, bycie samemu nie za bardzo ma sens. Albo się wypalam, albo Warszawa jest stresująca, albo potrzebuję nowych impulsów. Tutaj oddycham, tam myślę o odejściu z firmy, z finansów w ogóle. Gdy mam lepszy dzień jedynie udaję mi się ukryć przed sobą to, że mnie to już mierzi. NIe wiem czy to ostatnie wypadki tak twardo i obiektywnie pokazały mi jak wygląda biznes, czy zmęczył mnie stres, wiem że toczy się to w niewłaściwym kierunku - zburzona wizja siebie, rola, plan - nieważne jakie są przyczyny, ważne decyzje, bez nich toczyć się to będzie dalej. Na dzień dzisiejszy pragnę skromnego życia, innych ludzi wokół, innego tempa, świętego spokoju, jako przeciwieństwa do tej szarpaniny. Gdy nic nie zmienię, to jeszcze wiele tego szarpania przedemną a szklanych domów i tak nie wybuduję..